چکیده زمینه و هدف: با عنایت به روند رو به گسترش استفاده و اعتیاد به شـبکه هـاي اجتمـاعی، ایـن پـژوهش بـا هـدف مقایسـه خودتنظیمی، خودبیانگري و خودشیفتگی دانشجویان داراي اعتیاد به شبکه هاي اجتماعی مجازي و دانشجویان فاقد اعتیاد انجام گرفت. روش کار: در یک پژوهش علی- مقایسه اي از نوع مقطعی، تعداد 236نفر از دانشجویان دانشـگاه علـوم پز شـکی اردبیـل در سالتحصیلی 95-94 با روش نمونه گیري تصادفی منظم انتخاب و پرسشنامه هاي خودتنظیمی شوارزر، خودارائهگري آکرمن، زیر مقیاس خودشیفتگی پرسشنامه رگه هاي تاریک شخصیت جوناسون و وبستر و مقیاس وابسـتگی بـه شـبکه هـاي اجتمـاعی مجازي را تکمیل نمودند. آزمودنیها بر اساس نمره اي که در مقیاس وابستگی به شبکه هاي اجتماعی مجـازي کسـب کـرده بودند به دو گروه با و بدون وابستگی تقسیم شدند و داده ها با استفاده از تحلیل واریانس چند متغیري در SPSS-18 تحلیل شدند. یافته ها: نتایج تحلیل واریانس چند متغیري نشان داد که میانگین نمرات خود تنظیمی دانشجویان وابسته به شبکه هاي اجتماعی تفاوت معنی داري با دیگر دانشـجویان نداشـت . امـا میـانگین نمـرات خـود بیـانگري (F=5/271) و خودشـیفتگی (F=4/108) دانشجویان وابسته به شبکه هاي اجتماعی آنلاین به طور معنی داري بیشتر از دانشجویان فاقد وابستگی بود (p≤0/05). نتیجه گیري: نتایج این مطالعه نشان داد که دانشجویان معتاد به شبکه هاي اجتماعی مجازي خودبیانگري و خودشیفتگی بالاتري نسبت به گروه دیگر دارند. لذا براي کاستن از میزان اعتیاد دانشجویان به شبکه هاي اجتماعی مجازي، باید مداخلات آموزشی و درمانی با هدف کاهش خودمحوري و خود بیانگري در دستور کار قرار گیرد.

واژه هاي کلیدي: خودتنظیمی، خود بیانگري، خودشیفتگی، اعتیاد به شبکه هاي اجتماعی مجازي