دیشب بر حسب تصادف سریال ولایت عشق را دیدم. شخصیت حسابدار امام رضا(ع) برایم هم آشنا آمد هم عجیب. تمنای دنیا و آخرت در یک مساله بسیار دشوار است. او هم زیورآلات قصر هارون را زیبا می دید و هم سیروسلوک امام هشتم برایش معنی دار و زیبا می نمود. ما نیز کم و بیش دینداریمان چنین است.

خیلی وقت است که به آیه "آتنا فی الدنیا حسنه و فی الاخره حسنه" می اندیشم و آنرا با سیره معصومین تطبیق می دهم و کمتر به همایندی این دو واژه نامتجانس(آخرت و دنیا) پی می برم

آیا منظور از حسنه دنیا چیزی است که ما گمان می کنیم یا نکند این آیه از متشابهاتی است که دل دنیازدگانی چون مرا خوش نماید تا  دست از آخرت زیباتر بکشیم.

مگر حب دنیا و آخرت در دل جمع می شوند؟ اگر چنین است چرا مولایمان امام غریب چنین نمی کرد؟